เปิดโหลดอง....เค็มได้ที่กำลังดี เอาล่ะ...
เผอิญมีเหตุ และภารกิจหลายอย่าง(เรื่องอู้ทั้งน้าน)บวกกับสกิลภาษาที่ดีจัด เลยดองนานเลย - -''
เราพยายามแปลให้ได้ใจความที่สุดแล้วแต่คิดว่าคงมีจุดที่ผิดพลาดบ้าง(รึอาจจะหลายจุด ฮา) ขอคำชี้แนะด้วยนะทุกท่าน m(_ _)m
ปล. ชักจะเรต...
Part 2
ฉันถึงกับอึ้ง มองเธออย่างงุนงงกับคำตอบตรงทื่อๆที่ได้รับ
เราจะทำได้...ใช่มั้ย? เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ
ไม่รู้สิ บ้าจริง ปะ...เป็นไปได้เหรอ?
โยโกะกอดอกตามแบบโยโกะผู้องอาจแต่ทว่าสองมือกลับกำแขนไว้แน่น มือของเธอสั่นเช่นเดียวกับไหล่และทุกส่วนของร่างกาย
แล้วมันเคยเป็นยังงั้นรึ
แน่ซะยิ่งกว่าแน่
เธอเริ่มกลั้นความรู้สึกไว้ไม่อยู่ ใจฉันเจ็บแปลบเมื่อเห็นหยาดน้ำตาไหลอาบแก้มเนียนของเธอทิ้งไว้เพียงรอยทางเล็กๆ สาแก่ใจเธอรึยังซาโต้? มิซึโนะ โยโกะ ราชินีน้ำแข็งกำลังละลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยอ้อนวอนเธอ แต่เธอกลับยืนทื่ออยู่ได้ จู่ๆคารมและอารมณ์ขันตามปกติของฉันหายไปจนหมดสิ้นโดยไม่ทันรู้ตัว
เรายื่นนิ่งเช่นอยู่เช่นนั้นเป็นเวลานาน รับรู้ถึงลมหายใจของกันและกัน จนกระทั่งเธอกล้าพอที่จะทำลายความเงียบนั้นอีกครั้ง
...แต่เสียงของเธอครั้งนี้ไม่เหมือนกับทุกครั้งที่ฉันเคยได้ยิน
เซย์ เสียงนั้นแหลมเล็กฟังดูเปราะบางจนแทบไม่น่าเชื่อว่าเป็นเสียงของเธอ
ไม่มีครั้งไหนเลยที่ระยะห่างระหว่างเราจะถูกทำลายได้ง่ายเท่าเพียงนี้ เพียงก้าวเข้าไปอีกสองก้าว เธอก็ตกอยู่ในอ้อมกอดของฉัน ฉันจับไหล่อันสั่นเทาของเธอเอาไว้ให้เธอแนบศีรษะซบลงบนอก ริมฝีปากซุกไซ้กับเส้นผมสีเข้มอบอวลด้วยกลิ่นน้ำหอมของเธอ ขณะที่เธอจิกเล็บลงบนเสื้อเชิ้ตของฉัน
ฉันดึงเธอเข้ากอดแนบชิด ฟังเสียงลมหายใจของเธอจนค่อยตระหนักได้ทีละน้อยว่าเธอกำลังร้องไห้ ไออุ่นจากกายเธอซึมผ่านออกมาจากเสื้อผ้าเนื้อดีที่เธอสวมใส่ แทรกผ่านเข้าสู่มือและแขนของฉันขณะที่ฉันบีบนวดไหล่ของเธอเบาๆเพื่อคลายเสียงสะอื้นอันบอบบาง พยายามเต็มที่ที่จะไม่ทำให้เธอเขินอาย
ฉันจูบเธอ ไล่จากเส้นผม ลำคอ แก้ม จมูก ดวงตา ทุกๆจุดยกเว้นริมฝีปากซึ่งฉันจงใจแกล้งละเอาไว้
ทรงผมของเธอเริ่มยุ่งกระเซิงจนชวนให้นึกถึงทรงผมสมัยไฮสคูลของฉัน ถ้าเป็นเวลาปกติฉันคงหัวเราะออกมาแล้ว แต่ปกติแล้วราชินีน้ำแข็งไม่เคยเสียน้ำตานี่นะ
โชคดีที่ที่นี่คือภายในมหาวิทยาลัยลิเลียน ในเวลาอย่างนี้ไม่มีใครตื่นอยู่นอกจากซาโต้ เซย์กับมิซึโนะ โยโกะ อดีตกุหลาบแห่งลิเลียนที่กำลังสวมกอดกันราวกับว่าชีวิตของทั้งคู่ขึ้นกับสิ่งนี้
ขอโทษนะ เธอกระซิบ ถ้าเสียงนั้นยังเรียกได้ว่าเป็นเสียงกระซิบ
เธอคิดจะทำอะไรเหรอ ฉันถาม บทบาทของเราดูสลับกันจนน่าขัน เธอหัวเราะกิ๊กและสั่นหัวปฏิเสธ
เรียนจบมัธยม สอบเข้ามหาวิทยาลัย... เธอเลื่อนมือลงโอบรอบเอวของฉันพลางออกแรงกอดแน่นขึ้น
ทำงาน แต่งงาน แล้วก็มีลูก เธอพูดต่อด้วยน้ำเสียงปนสะอื้น ฉันชอบที่โยโกะเป็นคนชอบคิดอะไรไว้ล่วงหน้า เสมอซึ่งตรงข้ามกับตัวฉันเอง
แต่...แล้วก่อนหน้านั้นล่ะ? ฉันลูบไล้ตามลำคอของเธอไปจนถึงส่วนไรผม ดุนจมูกเข้าสัมผัสเส้นผมของเธอพร้อมกับเลื่อนริมฝีปากลงมาเรื่อยๆจนแตะเบาๆที่ติ่งหู
เธอสะดุ้งเฮือก เม้มริมฝีปากอดกลั้นพยายามควบคุมตัวเอง ฉันชอบแบบนี้ล่ะ
แกล้งกันนี่นา เธอเกือบร้องคราง
ใช่แล้ว โยโกะซัง
เธอนี่ รู้ทั้งรู้ แต่น้ำเสียงของเธอไม่ได้บ่งบอกถึงความไม่พอใจ
เธอก็รู้นี่ ว่าฉันรู้... ฉันย้อน
...เหมือนเธอคนนั้น ฉันหมายถึง grand soeur ของฉันเอง
เธอไซ้ศีรษะเข้ากับลำคอของฉันเหมือนจะพยักหน้า ฉันเลื่อนมือลงจากแผ่นหลังของเธอ สอดเข้าไปข้างใต้เสื้อนอก สัมผัสถึงร่างกายอันผอมบางและเคล้าคลึงผิวกายอุ่นๆใต้ชุด
เราทั้งคู่โชคดีที่ที่นี่คือลิเลียน เพราะฉันเองก็ไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะให้ใครมาขัดคอ และตอนนี้ก็ถึงเวลาที่จะเป็นฝ่ายรุกบ้างล่ะ
เธออยากจะให้มันจบเรื่องไปใช่มั้ย? สานต่อสิ่งที่ยังค้างคาเอาไว้ สิ่งที่เป็นไปไม่ได้แต่ก็มีอยู่จริง
ในบรรดาผู้หญิงทุกคนที่ฉันเคยคบ เธอเป็นคนสุดท้ายที่ฉันคิดว่าจะมีทีท่าเขินอายในสถานการณ์เช่นนี้
...แต่ฉันคิดผิด
ฉันรู้สึกเหมือนเธอจมลงสู่อ้อมแขนของฉันเพราะคำพูดนั้น ราวกับว่าอยากจะจมลงสู่พื้นและหนีไปให้พ้นสายตาของฉันแต่ก็ทำไม่ได้เพราะถูกฉันกอดเอาไว้แน่น
ถ้าเพียงเธอต้องการละก็ ประโยคนี้ดูเหมาะที่จะออกมาจากปากของยูมิ ชิโอริ หรือชิมาโกะ แต่ที่แน่ๆ ไม่ใช่โยโกะ
ถึงกระนั้น ผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมกอดของฉันคนนี้ก็คือเธอคนนั้นคนที่เพิ่งพูดคำนั้นออกมา ถึงฉันจะชอบจีบคนโน้นคนนี้ไปทั่วแต่ก็ไม่เคยดูเบาความรู้สึกของใครหรอกนะ
ฉันผละเธอจากอ้อมแขนอย่างรวดเร็วเช่นเดียวกับตอนที่โอบกอดเธอ เธอถึงกับสะดุ้งเงยหน้าขึ้นพร้อมที่จะสบตาและขัดใจฉันซึ่งเป็นปฏิกิริยาตอบสนองที่ฉันคาดไว้ ฉันโน้มตัวลงอีกครั้ง จับคางของเธอเชิดหน้าขึ้นจนเห็นใบหน้าและแก้มอาบน้ำตา จากนั้นเพียงเสี้ยววินาทีดวงตาที่ช้ำเพราะน้ำตาของเธอก็เบิ่งกว้างด้วยความตกใจ เมื่อฉันประกบปากของเธอเข้ากับปากของฉัน
มีหลายๆอย่างในชีวิตที่เราอาจเสแสร้งแกล้งทำได้ แต่ประสบการณ์นั้นไม่ใช่สิ่งที่ใครจะเสแสร้งว่ามีได้และฉันก็ดีใจที่สิ่งนั้นไม่ได้ขาดหายไปจากตัวโยโกะ แม้ว่าถ้าได้เป็นฝ่ายสอนก็คงจะสนุกดี แต่พบกันครึ่งทางนี่ล่ะดีที่สุด ฉันไม่ต้องเป็นฝ่ายรุกนานนักก่อนที่เธอจะเริ่มตอบสนองกลับด้วยวิธีทดูี่สงบและงดงามอย่างที่คาดหวังไว้จากคนอย่างเธอ เธอดึงด้านหน้าเสื้อของฉัน ดันตัวเองขึ้นให้ใบหน้าอยู่ระดับเดียวกันพร้อมกับตอบสนองจูบของฉันด้วยริมฝีปากของเธออย่างแผ่วเบา อ่อนละมุน ดูดดื่ม ผสมกับขบกัดเบาๆตรงนั้นตรงนี้
ช่างนิ่มนวล...
รื่นรมย์...
งดงาม...
และ...ให้ตายสิ... นี่มันชักจะสุภาพไปหน่อยแล้ว
แต่ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น ฉันพยายามกลั้นยิ้มเอาไว้แต่รอยยิ้มเล็กๆก็ยังปรากฏที่มุมปาก โยโกะ เธอลืมไปแล้วรึไงว่ากำลังจูบกับใคร เธออาจจูบกับซาจิโกะหรือยูมิแบบนั้นได้แต่ไม่ใช่กับเซย์ เธอเอื้อมมือขึ้นโอบรอบคอฉันขณะที่ฉันรุกกลับ
...ด้วยการจู่โจมที่รวดเร็วร้อนแรงไม่ให้ทันได้ตั้งตัว เธอก็เป็นลูกไก่ในกำมือ
ฉันดันเธอไปข้างหลังพลางใช้แขนประคองรอบเอวเธอเพื่อกันไม่ให้เธอล้ม โยโกะอุทานเบาๆด้วยความตกใจทำให้ริมฝีปากของเราแยกออกจากกัน แผ่นหลังของเธอกระแทกกับพื้นโต๊ะ เธอพยายามทรงตัวลุกขึ้นนั่งอย่างตะกุกตะกัก จริงๆแล้วฉันไม่ได้คิดจะให้เธออยู่ในท่าสบายขนาดนั้น ฉันโน้มตัวตามลงไป มือข้างหนึ่งยังคงโอบรอบเอวเธอไว้ส่วนมืออีกข้างดันที่หัวไหล่ของเธอ กดเธอลงกับผิวโต๊ะไม้เย็นๆและก้มลงจูบเธออีกครั้ง โดยไม่ปล่อยโอกาสให้เธอได้ทันตั้งตัว
และครั้งนี้ไม่ใช่แค่การแลกลิ้นแบบเบาๆ
ครั้งนี้ฉันจูบเธออย่างดูดดื่ม เร่าร้อน
เธอหอบหายใจพยายามรักษาการควบคุมไว้ขณะที่ฉันรุกเร้าใบหน้า จูบที่ดวงตา ขบกัดใบหูและประทับรอยจูบที่ซอกคอของเธอ เธอถูกน้ำหนักตัวของฉันกดทับไว้ขณะที่พยายามขัดขืนแบบครึ่งๆกลางๆ ด้วยส่วนสูงที่มากกว่า ฉันจึงเป็นฝ่ายได้เปรียบ
เธอมาเพื่อเซย์ดังนั้นเธอก็ต้องเป็นของเซย์
...[TBC]
edit @ 2006/03/23 13:07:36
เผอิญมีเหตุ และภารกิจหลายอย่าง(เรื่องอู้ทั้งน้าน)บวกกับสกิลภาษาที่ดีจัด เลยดองนานเลย - -''
เราพยายามแปลให้ได้ใจความที่สุดแล้วแต่คิดว่าคงมีจุดที่ผิดพลาดบ้าง(รึอาจจะหลายจุด ฮา) ขอคำชี้แนะด้วยนะทุกท่าน m(_ _)m
ที่มา:
ปล. ชักจะเรต...
Part 2
ฉันถึงกับอึ้ง มองเธออย่างงุนงงกับคำตอบตรงทื่อๆที่ได้รับ
เราจะทำได้...ใช่มั้ย? เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ
ไม่รู้สิ บ้าจริง ปะ...เป็นไปได้เหรอ?
โยโกะกอดอกตามแบบโยโกะผู้องอาจแต่ทว่าสองมือกลับกำแขนไว้แน่น มือของเธอสั่นเช่นเดียวกับไหล่และทุกส่วนของร่างกาย
แล้วมันเคยเป็นยังงั้นรึ
แน่ซะยิ่งกว่าแน่
เธอเริ่มกลั้นความรู้สึกไว้ไม่อยู่ ใจฉันเจ็บแปลบเมื่อเห็นหยาดน้ำตาไหลอาบแก้มเนียนของเธอทิ้งไว้เพียงรอยทางเล็กๆ สาแก่ใจเธอรึยังซาโต้? มิซึโนะ โยโกะ ราชินีน้ำแข็งกำลังละลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยอ้อนวอนเธอ แต่เธอกลับยืนทื่ออยู่ได้ จู่ๆคารมและอารมณ์ขันตามปกติของฉันหายไปจนหมดสิ้นโดยไม่ทันรู้ตัว
เรายื่นนิ่งเช่นอยู่เช่นนั้นเป็นเวลานาน รับรู้ถึงลมหายใจของกันและกัน จนกระทั่งเธอกล้าพอที่จะทำลายความเงียบนั้นอีกครั้ง
...แต่เสียงของเธอครั้งนี้ไม่เหมือนกับทุกครั้งที่ฉันเคยได้ยิน
เซย์ เสียงนั้นแหลมเล็กฟังดูเปราะบางจนแทบไม่น่าเชื่อว่าเป็นเสียงของเธอ
ไม่มีครั้งไหนเลยที่ระยะห่างระหว่างเราจะถูกทำลายได้ง่ายเท่าเพียงนี้ เพียงก้าวเข้าไปอีกสองก้าว เธอก็ตกอยู่ในอ้อมกอดของฉัน ฉันจับไหล่อันสั่นเทาของเธอเอาไว้ให้เธอแนบศีรษะซบลงบนอก ริมฝีปากซุกไซ้กับเส้นผมสีเข้มอบอวลด้วยกลิ่นน้ำหอมของเธอ ขณะที่เธอจิกเล็บลงบนเสื้อเชิ้ตของฉัน
ฉันดึงเธอเข้ากอดแนบชิด ฟังเสียงลมหายใจของเธอจนค่อยตระหนักได้ทีละน้อยว่าเธอกำลังร้องไห้ ไออุ่นจากกายเธอซึมผ่านออกมาจากเสื้อผ้าเนื้อดีที่เธอสวมใส่ แทรกผ่านเข้าสู่มือและแขนของฉันขณะที่ฉันบีบนวดไหล่ของเธอเบาๆเพื่อคลายเสียงสะอื้นอันบอบบาง พยายามเต็มที่ที่จะไม่ทำให้เธอเขินอาย
ฉันจูบเธอ ไล่จากเส้นผม ลำคอ แก้ม จมูก ดวงตา ทุกๆจุดยกเว้นริมฝีปากซึ่งฉันจงใจแกล้งละเอาไว้
ทรงผมของเธอเริ่มยุ่งกระเซิงจนชวนให้นึกถึงทรงผมสมัยไฮสคูลของฉัน ถ้าเป็นเวลาปกติฉันคงหัวเราะออกมาแล้ว แต่ปกติแล้วราชินีน้ำแข็งไม่เคยเสียน้ำตานี่นะ
โชคดีที่ที่นี่คือภายในมหาวิทยาลัยลิเลียน ในเวลาอย่างนี้ไม่มีใครตื่นอยู่นอกจากซาโต้ เซย์กับมิซึโนะ โยโกะ อดีตกุหลาบแห่งลิเลียนที่กำลังสวมกอดกันราวกับว่าชีวิตของทั้งคู่ขึ้นกับสิ่งนี้
ขอโทษนะ เธอกระซิบ ถ้าเสียงนั้นยังเรียกได้ว่าเป็นเสียงกระซิบ
เธอคิดจะทำอะไรเหรอ ฉันถาม บทบาทของเราดูสลับกันจนน่าขัน เธอหัวเราะกิ๊กและสั่นหัวปฏิเสธ
เรียนจบมัธยม สอบเข้ามหาวิทยาลัย... เธอเลื่อนมือลงโอบรอบเอวของฉันพลางออกแรงกอดแน่นขึ้น
ทำงาน แต่งงาน แล้วก็มีลูก เธอพูดต่อด้วยน้ำเสียงปนสะอื้น ฉันชอบที่โยโกะเป็นคนชอบคิดอะไรไว้ล่วงหน้า เสมอซึ่งตรงข้ามกับตัวฉันเอง
แต่...แล้วก่อนหน้านั้นล่ะ? ฉันลูบไล้ตามลำคอของเธอไปจนถึงส่วนไรผม ดุนจมูกเข้าสัมผัสเส้นผมของเธอพร้อมกับเลื่อนริมฝีปากลงมาเรื่อยๆจนแตะเบาๆที่ติ่งหู
เธอสะดุ้งเฮือก เม้มริมฝีปากอดกลั้นพยายามควบคุมตัวเอง ฉันชอบแบบนี้ล่ะ
แกล้งกันนี่นา เธอเกือบร้องคราง
ใช่แล้ว โยโกะซัง
เธอนี่ รู้ทั้งรู้ แต่น้ำเสียงของเธอไม่ได้บ่งบอกถึงความไม่พอใจ
เธอก็รู้นี่ ว่าฉันรู้... ฉันย้อน
...เหมือนเธอคนนั้น ฉันหมายถึง grand soeur ของฉันเอง
เธอไซ้ศีรษะเข้ากับลำคอของฉันเหมือนจะพยักหน้า ฉันเลื่อนมือลงจากแผ่นหลังของเธอ สอดเข้าไปข้างใต้เสื้อนอก สัมผัสถึงร่างกายอันผอมบางและเคล้าคลึงผิวกายอุ่นๆใต้ชุด
เราทั้งคู่โชคดีที่ที่นี่คือลิเลียน เพราะฉันเองก็ไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะให้ใครมาขัดคอ และตอนนี้ก็ถึงเวลาที่จะเป็นฝ่ายรุกบ้างล่ะ
เธออยากจะให้มันจบเรื่องไปใช่มั้ย? สานต่อสิ่งที่ยังค้างคาเอาไว้ สิ่งที่เป็นไปไม่ได้แต่ก็มีอยู่จริง
ในบรรดาผู้หญิงทุกคนที่ฉันเคยคบ เธอเป็นคนสุดท้ายที่ฉันคิดว่าจะมีทีท่าเขินอายในสถานการณ์เช่นนี้
...แต่ฉันคิดผิด
ฉันรู้สึกเหมือนเธอจมลงสู่อ้อมแขนของฉันเพราะคำพูดนั้น ราวกับว่าอยากจะจมลงสู่พื้นและหนีไปให้พ้นสายตาของฉันแต่ก็ทำไม่ได้เพราะถูกฉันกอดเอาไว้แน่น
ถ้าเพียงเธอต้องการละก็ ประโยคนี้ดูเหมาะที่จะออกมาจากปากของยูมิ ชิโอริ หรือชิมาโกะ แต่ที่แน่ๆ ไม่ใช่โยโกะ
ถึงกระนั้น ผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมกอดของฉันคนนี้ก็คือเธอคนนั้นคนที่เพิ่งพูดคำนั้นออกมา ถึงฉันจะชอบจีบคนโน้นคนนี้ไปทั่วแต่ก็ไม่เคยดูเบาความรู้สึกของใครหรอกนะ
ฉันผละเธอจากอ้อมแขนอย่างรวดเร็วเช่นเดียวกับตอนที่โอบกอดเธอ เธอถึงกับสะดุ้งเงยหน้าขึ้นพร้อมที่จะสบตาและขัดใจฉันซึ่งเป็นปฏิกิริยาตอบสนองที่ฉันคาดไว้ ฉันโน้มตัวลงอีกครั้ง จับคางของเธอเชิดหน้าขึ้นจนเห็นใบหน้าและแก้มอาบน้ำตา จากนั้นเพียงเสี้ยววินาทีดวงตาที่ช้ำเพราะน้ำตาของเธอก็เบิ่งกว้างด้วยความตกใจ เมื่อฉันประกบปากของเธอเข้ากับปากของฉัน
มีหลายๆอย่างในชีวิตที่เราอาจเสแสร้งแกล้งทำได้ แต่ประสบการณ์นั้นไม่ใช่สิ่งที่ใครจะเสแสร้งว่ามีได้และฉันก็ดีใจที่สิ่งนั้นไม่ได้ขาดหายไปจากตัวโยโกะ แม้ว่าถ้าได้เป็นฝ่ายสอนก็คงจะสนุกดี แต่พบกันครึ่งทางนี่ล่ะดีที่สุด ฉันไม่ต้องเป็นฝ่ายรุกนานนักก่อนที่เธอจะเริ่มตอบสนองกลับด้วยวิธีทดูี่สงบและงดงามอย่างที่คาดหวังไว้จากคนอย่างเธอ เธอดึงด้านหน้าเสื้อของฉัน ดันตัวเองขึ้นให้ใบหน้าอยู่ระดับเดียวกันพร้อมกับตอบสนองจูบของฉันด้วยริมฝีปากของเธออย่างแผ่วเบา อ่อนละมุน ดูดดื่ม ผสมกับขบกัดเบาๆตรงนั้นตรงนี้
ช่างนิ่มนวล...
รื่นรมย์...
งดงาม...
และ...ให้ตายสิ... นี่มันชักจะสุภาพไปหน่อยแล้ว
แต่ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น ฉันพยายามกลั้นยิ้มเอาไว้แต่รอยยิ้มเล็กๆก็ยังปรากฏที่มุมปาก โยโกะ เธอลืมไปแล้วรึไงว่ากำลังจูบกับใคร เธออาจจูบกับซาจิโกะหรือยูมิแบบนั้นได้แต่ไม่ใช่กับเซย์ เธอเอื้อมมือขึ้นโอบรอบคอฉันขณะที่ฉันรุกกลับ
...ด้วยการจู่โจมที่รวดเร็วร้อนแรงไม่ให้ทันได้ตั้งตัว เธอก็เป็นลูกไก่ในกำมือ
ฉันดันเธอไปข้างหลังพลางใช้แขนประคองรอบเอวเธอเพื่อกันไม่ให้เธอล้ม โยโกะอุทานเบาๆด้วยความตกใจทำให้ริมฝีปากของเราแยกออกจากกัน แผ่นหลังของเธอกระแทกกับพื้นโต๊ะ เธอพยายามทรงตัวลุกขึ้นนั่งอย่างตะกุกตะกัก จริงๆแล้วฉันไม่ได้คิดจะให้เธออยู่ในท่าสบายขนาดนั้น ฉันโน้มตัวตามลงไป มือข้างหนึ่งยังคงโอบรอบเอวเธอไว้ส่วนมืออีกข้างดันที่หัวไหล่ของเธอ กดเธอลงกับผิวโต๊ะไม้เย็นๆและก้มลงจูบเธออีกครั้ง โดยไม่ปล่อยโอกาสให้เธอได้ทันตั้งตัว
และครั้งนี้ไม่ใช่แค่การแลกลิ้นแบบเบาๆ
ครั้งนี้ฉันจูบเธออย่างดูดดื่ม เร่าร้อน
เธอหอบหายใจพยายามรักษาการควบคุมไว้ขณะที่ฉันรุกเร้าใบหน้า จูบที่ดวงตา ขบกัดใบหูและประทับรอยจูบที่ซอกคอของเธอ เธอถูกน้ำหนักตัวของฉันกดทับไว้ขณะที่พยายามขัดขืนแบบครึ่งๆกลางๆ ด้วยส่วนสูงที่มากกว่า ฉันจึงเป็นฝ่ายได้เปรียบ
เธอมาเพื่อเซย์ดังนั้นเธอก็ต้องเป็นของเซย์
...[TBC]
edit @ 2006/03/23 13:07:36
(ล้มโต๊ะประกอบฉาก)
